Filters

Album van de week

Onlangs kreeg uw gelegenheidsrecensent op de Muziekafdeling van Warenhuis Vanderveen het album Chubby Lynn Versus Hare And Hounds van de formatie Vayndog in de handen gedrukt met het verzoek om na beluistering een recensie te schrijven. Reden voor het verzoek was een verklaring van frontman Richard Veen dat de titel van het album geïnspireerd was op een Kinks-album uit 1970 met de titel Lola Versus Powerman & The Moneygoround (Part One) en daardoor was uw gelegenheidsrecensent, tevens liefhebber van de muziek van The Kinks, de aangewezen persoon om het album te recenseren.

Het klinkt haast als de titel van een speelfilm maar het zijn 4 blues-mannen die samen met bassist Ralf “Magic Fingers” Schusdziarra een fantastische bluesplaat hebben gemaakt! Die 4 andere boefjes zijn Roger C. Wade (zang en mondharmonica)), Kai Strauss (zang en gitaar), Alex Lex (drums) en Nico Dreier (piano en orgel). Ralf heeft een tof team om zich heen verzameld om deze cd te kunnen maken, die ook nog een subliem klinkt. Een lang gekoesterde wens die door gelijkgestemde agenda’s mogelijk werd gemaakt.

Afgelopen zaterdag was Sean Webster één van de artiesten tijdens de Asser Bluesdagen 2022. We hadden in 2017 tijdens diezelfde Bluesdagen al eens  een instore gehad met de beste man. Toen maakte hij al flinke indruk met z’n machtige strot en een prachtige cover van U2’s ‘With or without You’. Z’n muziek was vooral bij de optredens van Sean te koop en een enkele winkel in Nederland die z’n muziek een warm hart toedraagt.

Je zou het bijna vergeten dat hun vorige album ‘The Getaway’ alweer 6 jaar geleden werd uitgebracht, in 2016. Hoogtste tijd voor een nieuwe plaat met gelukkig weer gitarist John Frusciante aan boord (net als Flea, Anthony Kiedis en drummer Chad Smith btw) en ook topproducer Rick Rubin. Ik zag ze voor het laatst op Pinkpop 2016, dit jaar staan ze daar weer. 

Tim Akkerman is een zanger die op mijn onvoorwaardelijke sympathie kan rekenen als muzikant. Ik was ook verrast toen totaal onaangekondigd zijn nieuwe album werd uitgebracht in december. Dat het best met wat tromgeroffel gemogen! Door crowd-funding was hij in staat om samen met z’n band the Ivy League dit album op te nemen. Hij moest, net als zoveel collega’s , een complete tour afzeggen in het najaar van 2021. Dat gaat je als muzikant niet in kouwe kleren zitten.

Heerlijk, de lente steekt definitief de kop op en er ligt weer (na 2 jaar afwezigheid) een nieuw album van Daniël Lohues in de speler! Na de prachtplaat ‘Sowieso’, had er van Daniël Lohues zomaar een blues-plaat in de schappen kunnen liggen na twee jaar pandemie met al z’n vervelende kanten. Daniël kon niet naar z’n geliefde Amerika maar verlegde de bakens naar het prachtige zuiden van Frankrijk. Daar vloeide de creativiteit en Daniël bottelde deze in 14 liedjes, om ze uit te schenken voor z’n muzikale maten die met hem tijdens de electrische tours op pad waren.

Wie kan er nou beter een Bryan Adams plaat maken dan Bryan Adams? Samen met Jim Vallance, Gretchen Peters en vooral Robert Mute Lange is dat wat Bryan precies heeft gedaan, een deksels lekkere rock & roll plaat maken die straalt en knalt. Ja natuurlijk vliegen de wooohoo’s je om de oren maar wat fijn om weer een gretige Bryan Adams hier te horen. ‘So Happy It Hurts’ is een echte song om je dag te starten, positief de dag in en er wat van te maken. Voet op het gaspedaal en gaan, in Canada een stuk makkelijker dan hier.

Het moet voor Matthijs van Nieuwkerk wel een enorme kick geweest zijn om niemand minder dan Stromae met twee van zijn nieuwe songs in z’n programma Matthijs Gaat Door te gast te hebben. Het programma Chansons, samen met Rob Kemps, heeft ongetwijfeld positief bijgedragen in deze. Ik was stevig onder de indruk van het optreden van Paul van Haver (Stromae’s echte naam). Met de songs ‘Santé’ (waarvan de muziek bij mij een vakantiegevoel oproepen) en ‘L’Enfer’ (met ingetogen piano, koor , sferische soundtrack met spannende electro effecten) wist hij me aangenaam te verrassen.

Martyn Joseph, als ik nou iemand eens een dijkdoorbraak na een groter publiek gun, is het deze zanger uit Wales (samen met Rich Wyman en Michael McDermott). Met het hart van Bruce Springsteen (en inderdaad geboren 1960, 15 juli om precies te zijn) omhelst hij ons met één van zijn fijnste albums tot dusver. Ik waardeer de sociale bevlogenheid en drive voor het goede van deze man, hij is echt en oprecht en ook nog eens zeer muzikaal.

De Schot Dean Owens gaat al een tijdje mee, deze vijftiger heeft inmiddels z’n 9e album uit. Voordat hij solo ging zat hij in de band the Felsons die hun Schotse roots met country combineerde. Dean Owens, zo lees ik in de nieuwe Heaven, heeft een ferme passie voor the desert states van Amerika. Het desolate spreekt hem daarin aan en hij absorbeerde die sfeer in z’n muziek. Hoe gaaf dat hij in 2019 in aanraking met de Calexico mannen Joey Burns en John Convertino.