Filters

Blog

John Fullright – Songs
Op de hoes zit een jonge man met een glas wijn op de trap. Je zou denken dat hij zich even terug getrokken heeft. Alsof ie net een pittige klus geklaard heeft. Dit derde album ‘Songs’, na een live album en een prachtig studio album (‘From the ground up’) van John Fullbright mag er zeker zijn.

Jude Cole – Start the car

Jude Cole is een zanger die ik in 1990 ontdekte via een formidabele voorzet van collega Gerrie. Toen met het album ‘View from 3rd street’, het album voor ‘Start the car’. Die heb ik toen al helemaal kapot gedraaid, maar dit nieuwe album is wat mij betreft helemaal de bom! Een plaat dat barst van het muzikale toptalent (zoals Jef Porcaro/Sas Jordan/David Paich), allemaal in dienst van de geweldige singer/songwriter Jude Cole, met z’n hart op de tong, naast z’n  gitaar. Een album dat met z’n volwassen rocksound ook de grenzen van de rootsmuziek verkent.

The Wood Brothers, bestaande uit de twee broers John en Oliver Wood, hebben samen met drummer Jano Rix het prachtige album ‘The Muse’ gemaakt. De broers hebben elk een eigen band, maar kwamen in Nashville bijeen voor alweer hun vierde studioalbum.
‘The Muse’ bezoekt alle uithoeken van de Roots. Met bluesy country en swamp funk hoor je de tijdloze invloeden van Robert Johnson & Willie Nelson, maar de nummers klinken modern genoeg om ook liefhebbers van de hedendaagse roots-muziek (zoals Mumford & Sons en The Avett Brothers) voor zich te winnen.

Meena Cryle is een Oostenrijkse deerne die al een paar keer de Amer flink op stelten heeft gezet. Dit derde album begint wat gewoontjes. Maar bij het tweede nummer ‘Bring me the water’ weet je dat er meer aan de hand is. Die Chris Fillmore moet je in de gaten houden met dat vervelend goede gitaarspel op slide, hij weet direct zo’n heerlijke sfeer neer te zetten. Daar kun je niet genoeg van krijgen!

Wat is muziek? Wat is passie? Wanneer is er daadwerkelijk iets moois ontstaan? Waar draait het nou eigenlijk om? Geld, imago… of zoeken we in de richting van bevlogenheid, gedrevenheid, noem het urgentie… nu komen we meer in mijn richting.

Mijn vorige bezoek aan 013 in Tilburg (Shinedown) kwam me nog op een flinke parkeerboete te staan. Toch heb ik maar weer de stoute schoenen aangetrokken voor het concert van Richie Sambora.
De gitarist van Bon Jovi wist me al eens met twee sublieme solo-albums te verrassen. Of de beste man ooit nog weer terugkeert naar Bon Jovi zal de tijd ons uitwijzen. Wat ik in ieder geval verwacht, is dat Richie z’n laaste album uit september ‘12 flink zal spelen. ‘Aftermath of the lowdown’ verdient zeker een herkansing.

Jazeker, u heeft te maken met een déjà vu-gevoel. De eerste keer dat ik deze recensie schreef, was in de aanloop naar het concert dat deze Californische band gaf in Tivoli – de Helling in Utrecht. Er is inmiddels veel veranderd, vandaar deze reprise.
Het concert was voor mij een geweldig aangename verrassing, wat klonk dit vet, live!! De single ‘Hero’ wordt gelukkig goed gedraaid en doet je oren spitsen. Maar het is vooral dat heerlijk zomerse gevoel wat deze plaat uitstraalt die je verslingerd maakt, want dat ben ik inmiddels helemaal. En dat zullen jullie weten ook!!

Soms is het prettig om weer eens een oude vriend uit je cd-rek te vissen. Shawn Mullins is een singer songwriter die zich meestal uitleeft met rootsy albums. Echter met deze plaat uit 2000 had hij de afslag pop genomen.

Nog steeds verras ik muziekliefhebbers bij ons in de winkel met Ozark Henry, artiestennaam van de Belgische singer-songwriter Piet Goddaer.
Destijds omschreef ik het als een mix van Moby (vanwege de fraaie elektronische sfeer en soundscapes), Simple Minds (uitbundige melodische bombast) en Prince (eigenzinnige gedurfde muzikale koers). Dit album, A Decade, maakte de balans op van de eerste tien jaar van albums die inmiddels allen niet meer te koop zijn (niet te geloven).

Onze nieuwe collega Robin Ploegstra doopt graag zijn pen in de muziek om jullie kennis te laten maken met een supertip, leest!!

Jackson C. Frank

Jackson C. Frank is een fascinerende ‘verloren klassieker’ die deze naam ook echt verdient. Dit is je kans om te horen waarom onder andere Paul Simon, Bert Jansch en zelfs John Mayer, zulke fans zijn van Jackson C. Frank.