Filters

Blog

Vorig jaar kon je een recensie van Jude Cole’s album ‘Start the car’ lezen. Dit is z’n voorganger , een heerlijk pop-rock album met emotionele diepgang. Uitgebracht in 1990, een jaar met de nodige commotie in m’n leven, was dit album letterlijk een houvast, die ik  verslonden heb.

 

In 1987, ik werkte nog maar net op cd-afdeling, kwam van Bryan Adams de opvolger van het megasucces ‘Reckless’ uit. Ik hoorde Jan nog met Gerrie erover praten, dat ie qua verkoop wat tegenviel. In diezelfde tijd zat ik ook op een jeugdclub in Beilen (Ora et labora) en croste ik op m’n brommer elke donderdag op en neer hier naar toe. Dat deed ik met een cassettebandje met daarop nummers van Richard Marx en deze plaat van Bryan Adams. Ik draaide dit bandje grijs. De combinatie van onvervalste rock ‘n roll songs gecombineerd met serieuzer werk vond en vind ik nog steeds te gek.

Deze week is William Clark Green dan eindelijk aan de beurt, ‘the lucky bastard’. Ik had wederom nog nooit van deze gast gehoord maar ben aangenaam verrast. Ringling road is alweer z’n vierde album.

Toen ik het album The Burning Bright van Royal Wood afhandig maakte van Jos de cd-dealer was ik flink in m’n nopjes, ik had een heerlijk album gescoord! Dat eerste nummer ‘(I love you still) I always will’ is wat mij betreft één van de tofste songs van het jaar! Een schitterende atmosferische melodie die je maar niet los laat. Heerlijk zo’n ambachtelijke liedjessmid die zich al op jonge leeftijd allerlei muziekinstrumenten eigen maakt en telkens weer gretig is naar de volgende stap in z’n muzikale ontwikkeling. En dan op de proppen komen met dit juweeltje… Klasse!

Ben Poole, wat mij betreft een grote belofte voor het bluesrock genre. Hij verraste me flink met z’n vorige studioplaat ‘Let’s go upstairs’, een plaat die na z’n optreden in ons warenhuis verscheen in 2012. Dat de man live z’n sporen verdiende was mij al lang duidelijk. Eind oktober vorige jaar speelde hij met z’n band op bluesfest in the Royal Albert Hall, 7 nummers daarvan staan op deze energieke live plaat.

Eindelijk heeft dé strot van het zuidelijk halfrond weer eens een officiële cd-release op het noordelijk halfrond! Jimmy Barnes is een levende legende uit Australië die de ramen uit de sponningen zingt met z’n vocale power. Zijn rauwe stem die John Fogerty of Eddie Vedder het nakijken geeft, wordt hier weer eens optimaal in het voetlicht geplaatst.

 

Garth Brooks, daar ben ik sinds 1990 mee groot geworden. Samen met o.a. Trisha Yearwood, Alan Jackson en Travis Tritt was hij de vaandeldrager van een nieuwe lichting country artiesten. Hij verkocht in de jaren 90 alleen al in de USA meer dan 100 miljoen albums, een werkelijk duizelingwekkend aantal. Garth trad gigantisch veel op, maar zelden in Europa (Ahoy in 1993, wat een belevenis). Hij zong de mooiste ballads en rockte op het podium met Kiss/Georgia Satellites en Billy Joel in z’n rugzakje. Deze tropenjaren leiden tot een sabbatical die maar liefst 13 jaar duurde.

Eindelijk is het zover, een nieuw album van Trisha Yearwood!! Na het 5 sterren album ‘Heaven, heartache & the power of love’ uit ‘07 moesten we daar flink van nagenieten, want het bleef lang stil (afgezien van een duet op andermans cd hier en daar). Nu zeven jaar later is ze terug met de schitterende verzamel-cd ‘Prizefighter’ met zes vonkelnieuwe tracks.

Enige tijd geleden was ik in de Watertoren in Groningen voor een concert van deze jonge Australiër: Stu Larsen. Het eerste concert dat daar, ruim 10 meter boven de grond, gegeven werd. Best spannend met een liftje naar boven.

Eind vorig jaar werden we aangenaam opgeschrikt met een nieuw album van Digger Barnes. Na het fascinerende ‘Every story true’ (dat bij ons heel enthousiast ontvangen werd, net als bij onze klanten) deed ons dat met spanning in de mast klimmen, op de uitkijk naar de koerier die ons dit mirakel zou brengen.