Filters

Blog

Excelsior is een platenlabel die veel Nederlandse bandjes (b.v. Blaudzun / Tangarine) een extra zetje weet te geven. Bewilder is één van hun nieuwe releases. Bewilder is de nieuwe uitspatting van GEM zanger en gitarist Maurits Westerik. Samen met Arjan Kamphuis (gitaar), Bram Hakkens (drum,zang), Jeroen Overman (bas) en Arjen de Bock (toetsen, zang) heeft hij een album gemaakt dat een instant klassieker is in de Nederpop.

In 1987, ik werkte nog maar net op cd-afdeling, kwam van Bryan Adams de opvolger van het megasucces ‘Reckless’ uit. Ik hoorde Jan nog met Gerrie erover praten, dat ie qua verkoop wat tegenviel. In diezelfde tijd zat ik ook op een jeugdclub in Beilen (Ora et labora) en croste ik op m’n brommer elke donderdag op en neer hier naar toe. Dat deed ik met een cassettebandje met daarop nummers van Richard Marx en deze plaat van Bryan Adams. Ik draaide dit bandje grijs. De combinatie van onvervalste rock ‘n roll songs gecombineerd met serieuzer werk vond en vind ik nog steeds te gek.

Heerlijk om weer eens één van m’n  90’s favorieten van stal te halen. Mary Chapin Carpenter was één van de artiesten die in de jaren ‘90 de country van een alternatief gezicht voorzag. Met een mix van uptempo songs en mooie ballads was ik al gauw verslingerd aan haar muziek. Met name dit album uit ‘94 vind ik nog steeds erg mooi. Net zo mooi als de plaat ervoor ‘Come on, come on’.

Zoals jullie allen weten, hebben we sinds vorig jaar een enthousiast bemanningslid erbij gekregen op de cd-afdeling, Robin Ploegstra. Vorig jaar wist hij menig nietsvermoedende muziekliefhebber te verrassen met Bobby Long’s vorige twee albums. En nu tipte hij ons dat de nieuwe in aantocht was op 7 augustus… Nu kon ik hem op mijn beurt weer verrassen met dit nieuwe album, door die al op 9 juli binnen te halen…haha (29 jaar connecties doen soms wonderen).

Het jaar is nog maar net over de helft of ik heb m’n jaarlijstje al bijna klaar! Veel mooie albums zijn er al verschenen, zoals deze van Will Hoge. Will Hoge zou een paar jaar geleden nog op Take Root (2008) verschijnen, ware het niet dat z’n motor er voor koos de straat een ferme knuffel te geven, inclusief de bestuuder… inderdaad Will zelf. Geen Take Root dus, maar wel een noodgedwongen herstel volgde. Net als een paar mooie albums, met deze ‘Small town dreams’ als voorlopig hoogtepunt.

 

De afgelopen maand ben ik twee keer naar The Wood Brothers geweest, de eerste show van de Europese tour in de Oosterpoort in Groningen en de laatste show van de tour, in Lux in Nijmegen.
Nu vind ik, zoals jullie vast al eens gemerkt hebben, The Wood Brothers echt geweldig. Maar ik was ook heel aangenaam verrast door het voorprogramma dat de broers dit jaar hadden meegenomen, Carsie Blanton.

Het borrelde al een tijdje op allerlei fora, de naam Chris Stapleton. Chris wie? Chris Stapleton! Chris, nu 37 jaar, schreef een trits (hit)songs voor diverse country artiesten. Hij zat in de band the Steeldrivers en ook in the Jompson Brothers. Z’n collega’s dragen hem op handen…en wij op de cd-afdeling ook. Wat een magistraal en geweldig album is dit!!! Liefhebbers van Ryan Bingham, Israel Nash Gripka, Matt Andersen en Jamey Johnson raken hier helemaal van in extase!! Een schitterende stem in het genre (roots/country/blues) maar bovenal een liedjessmid die z’n weerga niet kent.

Deze week is William Clark Green dan eindelijk aan de beurt, ‘the lucky bastard’. Ik had wederom nog nooit van deze gast gehoord maar ben aangenaam verrast. Ringling road is alweer z’n vierde album.

Onlangs mocht ik even aanschuiven in het Top 2000 Café. Man wat was het er gezellig, allemaal muziekliefhebbers die dan door Don Leon Blokhuis bijgespijkerd worden met leuke weetjes. Dagelijks is er dan iemand, meestal een bekende Nederlander, die een artiest in het zonnetje zet. Nu dus een Smildeger. Want welk onrecht heeft deze lijst nu weer getroffen…op slechts 1172 staat ‘Wedstrijd’ van Bram Vermeulen (en hij zakt ook nog flink). Het is toch werkelijk niet te geloven dat die man zo laag staat in deze lijst der lijsten. Wat een cultuurbarbaren!!

Tijdens het Take Root festival in Groningen kwam ik halverwege binnen. Helaas mistte in Ryley Walker en Danny Schmidt, maar gelukkig was ik nog wel ruim op tijd voor Patty Griffin in de kleine zaal! Voor het eerst in 10 jaar was ze weer in ons land. Dit album was nog maar net één dag uit en dus nog redelijk onbekend voor me. Mooi verhalend over het samen zingen met Mavis Staples, wat een prachtige gospel opleverde.