Filters

CD van de week

Ben Poole, wat mij betreft een grote belofte voor het bluesrock genre. Hij verraste me flink met z’n vorige studioplaat ‘Let’s go upstairs’, een plaat die na z’n optreden in ons warenhuis verscheen in 2012. Dat de man live z’n sporen verdiende was mij al lang duidelijk. Eind oktober vorige jaar speelde hij met z’n band op bluesfest in the Royal Albert Hall, 7 nummers daarvan staan op deze energieke live plaat.

Het mega succesvolle album ‘Born in the USA’ van Bruce Springsteen krijgt een geweldig muzikaal eerbetoon met ‘Dead man’s town: a tribute to Born in the USA ‘ .

Toen ik het album The Burning Bright van Royal Wood afhandig maakte van Jos de cd-dealer was ik flink in m’n nopjes, ik had een heerlijk album gescoord! Dat eerste nummer ‘(I love you still) I always will’ is wat mij betreft één van de tofste songs van het jaar! Een schitterende atmosferische melodie die je maar niet los laat. Heerlijk zo’n ambachtelijke liedjessmid die zich al op jonge leeftijd allerlei muziekinstrumenten eigen maakt en telkens weer gretig is naar de volgende stap in z’n muzikale ontwikkeling. En dan op de proppen komen met dit juweeltje… Klasse!

The Wood Brothers, bestaande uit de twee broers John en Oliver Wood, hebben samen met drummer Jano Rix het prachtige album ‘The Muse’ gemaakt. De broers hebben elk een eigen band, maar kwamen in Nashville bijeen voor alweer hun vierde studioalbum.
‘The Muse’ bezoekt alle uithoeken van de Roots. Met bluesy country en swamp funk hoor je de tijdloze invloeden van Robert Johnson & Willie Nelson, maar de nummers klinken modern genoeg om ook liefhebbers van de hedendaagse roots-muziek (zoals Mumford & Sons en The Avett Brothers) voor zich te winnen.

John Fullright – Songs
Op de hoes zit een jonge man met een glas wijn op de trap. Je zou denken dat hij zich even terug getrokken heeft. Alsof ie net een pittige klus geklaard heeft. Dit derde album ‘Songs’, na een live album en een prachtig studio album (‘From the ground up’) van John Fullbright mag er zeker zijn.

Jude Cole – Start the car
Jude Cole is een zanger die ik in 1990 ontdekte via een formidabele voorzet van collega Gerrie. Toen met het album ‘View from 3rd street’, het album voor ‘Start the car’. Die heb ik toen al helemaal kapot gedraaid, maar dit nieuwe album is wat mij betreft helemaal de bom! Een plaat dat barst van het muzikale toptalent (zoals Jef Porcaro/Sas Jordan/David Paich), allemaal in dienst van de geweldige singer/songwriter Jude Cole, met z’n hart op de tong, naast z’n  gitaar. Een album dat met z’n volwassen rocksound ook de grenzen van de rootsmuziek verkent.

Brown Bird – Salt for Salt
Nooit gedacht dat ik een folkduo ooit als groovy zou omschrijven, maar na talloze keren luisteren naar Brown Bird’s Salt for Salt kan ik er geen beter woord voor vinden. Met mooie harmonieën, banjo, gitaar, cello, viool en contrabas weet dit album vanaf de eerste noot te raken.
Brown Bird is een Amerikaans duo bestaande uit, de helaas dit jaar overleden David Lamb, en Morganeve Swain. Met Lambs geweldig donkere stemgeluid en prachtige teksten is dit een album wat bij mij al een hele tijd op repeat staat.

Jazeker, u heeft te maken met een déjà vu-gevoel. De eerste keer dat ik deze recensie schreef, was in de aanloop naar het concert dat deze Californische band gaf in Tivoli – de Helling in Utrecht. Er is inmiddels veel veranderd, vandaar deze reprise.
Het concert was voor mij een geweldig aangename verrassing, wat klonk dit vet, live!! De single ‘Hero’ wordt gelukkig goed gedraaid en doet je oren spitsen. Maar het is vooral dat heerlijk zomerse gevoel wat deze plaat uitstraalt die je verslingerd maakt, want dat ben ik inmiddels helemaal. En dat zullen jullie weten ook!!

Mijn vorige bezoek aan 013 in Tilburg (Shinedown) kwam me nog op een flinke parkeerboete te staan. Toch heb ik maar weer de stoute schoenen aangetrokken voor het concert van Richie Sambora.
De gitarist van Bon Jovi wist me al eens met twee sublieme solo-albums te verrassen. Of de beste man ooit nog weer terugkeert naar Bon Jovi zal de tijd ons uitwijzen. Wat ik in ieder geval verwacht, is dat Richie z’n laaste album uit september ‘12 flink zal spelen. ‘Aftermath of the lowdown’ verdient zeker een herkansing.

AJ Croce – Twelve tales
A.J. Croce is de zoon van Jim Croce, dat hoeft geen voordeel te zijn. Al jaren vliegt deze man onder de radars van menig muziekliefhebber en recensie door, maar nu is hij op heterdaad betrapt met het album Twelve tales, label Compass Records! Moet je maar niet van die mooie songs schrijven die je oren naar New Orleans doen drijven.