Filters

CD van de week

Het laatste concert in Nederland van  Bryan Adams was in de Ziggodome in Amsterdam.  De nadruk van de avond lag natuurlijk op het jubilerende ‘Reckless’ album. Deze kwam op 5 november 1984 uit.

Een aantal jaren geleden tipte ik Johan Derksen op Matt Andersens  ‘Second time around’ album uit 2007. Sinds die tijd is er veel gebeurd: uitverkochte optredens o.a. in de Amer en zelfs z’n debuut op de Nederlandse tv dit jaar. Dit jaar hebben we gelukkig z’n kerstalbum uit 2011 weer op tijd in huis.

Het mega succesvolle album ‘Born in the USA’ van Bruce Springsteen krijgt een geweldig muzikaal eerbetoon met ‘Dead man’s town: a tribute to Born in the USA ‘ .

Eindelijk heeft dé strot van het zuidelijk halfrond weer eens een officiële cd-release op het noordelijk halfrond! Jimmy Barnes is een levende legende uit Australië die de ramen uit de sponningen zingt met z’n vocale power. Zijn rauwe stem die John Fogerty of Eddie Vedder het nakijken geeft, wordt hier weer eens optimaal in het voetlicht geplaatst.

Ben Poole, wat mij betreft een grote belofte voor het bluesrock genre. Hij verraste me flink met z’n vorige studioplaat ‘Let’s go upstairs’, een plaat die na z’n optreden in ons warenhuis verscheen in 2012. Dat de man live z’n sporen verdiende was mij al lang duidelijk. Eind oktober vorige jaar speelde hij met z’n band op bluesfest in the Royal Albert Hall, 7 nummers daarvan staan op deze energieke live plaat.

Garth Brooks, daar ben ik sinds 1990 mee groot geworden. Samen met o.a. Trisha Yearwood, Alan Jackson en Travis Tritt was hij de vaandeldrager van een nieuwe lichting country artiesten. Hij verkocht in de jaren 90 alleen al in de USA meer dan 100 miljoen albums, een werkelijk duizelingwekkend aantal. Garth trad gigantisch veel op, maar zelden in Europa (Ahoy in 1993, wat een belevenis). Hij zong de mooiste ballads en rockte op het podium met Kiss/Georgia Satellites en Billy Joel in z’n rugzakje. Deze tropenjaren leiden tot een sabbatical die maar liefst 13 jaar duurde.

Brown Bird – Salt for Salt
Nooit gedacht dat ik een folkduo ooit als groovy zou omschrijven, maar na talloze keren luisteren naar Brown Bird’s Salt for Salt kan ik er geen beter woord voor vinden. Met mooie harmonieën, banjo, gitaar, cello, viool en contrabas weet dit album vanaf de eerste noot te raken.
Brown Bird is een Amerikaans duo bestaande uit, de helaas dit jaar overleden David Lamb, en Morganeve Swain. Met Lambs geweldig donkere stemgeluid en prachtige teksten is dit een album wat bij mij al een hele tijd op repeat staat.

Jude Cole – Start the car
Jude Cole is een zanger die ik in 1990 ontdekte via een formidabele voorzet van collega Gerrie. Toen met het album ‘View from 3rd street’, het album voor ‘Start the car’. Die heb ik toen al helemaal kapot gedraaid, maar dit nieuwe album is wat mij betreft helemaal de bom! Een plaat dat barst van het muzikale toptalent (zoals Jef Porcaro/Sas Jordan/David Paich), allemaal in dienst van de geweldige singer/songwriter Jude Cole, met z’n hart op de tong, naast z’n  gitaar. Een album dat met z’n volwassen rocksound ook de grenzen van de rootsmuziek verkent.

The Wood Brothers, bestaande uit de twee broers John en Oliver Wood, hebben samen met drummer Jano Rix het prachtige album ‘The Muse’ gemaakt. De broers hebben elk een eigen band, maar kwamen in Nashville bijeen voor alweer hun vierde studioalbum.
‘The Muse’ bezoekt alle uithoeken van de Roots. Met bluesy country en swamp funk hoor je de tijdloze invloeden van Robert Johnson & Willie Nelson, maar de nummers klinken modern genoeg om ook liefhebbers van de hedendaagse roots-muziek (zoals Mumford & Sons en The Avett Brothers) voor zich te winnen.

John Fullright – Songs
Op de hoes zit een jonge man met een glas wijn op de trap. Je zou denken dat hij zich even terug getrokken heeft. Alsof ie net een pittige klus geklaard heeft. Dit derde album ‘Songs’, na een live album en een prachtig studio album (‘From the ground up’) van John Fullbright mag er zeker zijn.