Filters

CD van de week

Vorig jaar kon je een recensie van Jude Cole’s album ‘Start the car’ lezen. Dit is z’n voorganger , een heerlijk pop-rock album met emotionele diepgang. Uitgebracht in 1990, een jaar met de nodige commotie in m’n leven, was dit album letterlijk een houvast, die ik  verslonden heb.

 

Wow…wat is ’10 Songs of Ben Bullington’ een schitterend album, ik ben overdonderd door de nieuwe van Darrell Scott!! Sinds ‘Theater of the unheard’ uit 2004, volg ik hem min of meer en schuif deze trouwe vriend geregeld m’n cd-speler in. Maar deze keer was ik ook nog eens ontroerd door de prachtige combi van Darrell Scott’s stem en de songs op piano. Die raken diep en grepen me echt bij de strot.

Bob Dylan verrast ons deze keer met een plaat die je niet direct van hem verwacht. Een album met songs uit de krochten van het Sinatra songbook. Wat direct opvalt is de stem, die is zonder kraak maar wel met smaak en hij straalt…vol romantiek! Don’t worry, geen platgetreden paden met songs als ‘My way’ en ook geen swing nummers.

Met de Asser bluesdagen nog vers in het geheugen luister ik naar Hip Shakin’, het eerste album van de The Mississippi Kings, en denk ik terug aan het bluesweekend.

In de week van de blues verras ik jullie graag met een heel ander album. Alweer twee weken geleden vroeg een jonge man me erom, Woodkid, nog nooit van gehoord. “Doe me dan die Hozier maar”,  die toen draaide in de winkel. Nou als je mij dan wilt triggeren, moet je zo’n opmerking maken!! Dus moest ik gewoon die Woodkid gaan checken. Ik bestelde de cd en werd na beluistering totaal verrast, ouderwets heerlijk zelfs!

Martyn Joseph is in de laatste jaren uitgegroeid tot één van m’n favorieten. Deze Springsteen van Wales heeft net als Bruce een sociaal geweten en laat dat transparant in z’n songs doorschemeren. Doordat zijn muziek hem overal op aarde heeft gebracht, liep hij ook tegen vele humanitaire misstanden aan. Hij richtte daarom vorig jaar de ‘Let yourself Trust’ op waarmee hij geld inzamelt voor kleine projecten waarmee hij weer wat lucht brengt in het leven van deze mensen. Hij nam tien songs van hemzelf opnieuw op en voegde daar het vlammende ‘Luxury of despair’ als nieuw song aan toe.

Zo halverwege december 2014 kreeg ik ineens de nieuwe cd van Ryan Bingham via de post opgestuurd, van hemzelf nota bene! Ik was aangenaam verrast aangezien de cd dit jaar zou uitkomen. Een week later belde onze importeur dat ze ‘Fear and Saturday night’ binnen hadden in hun magazijn. Snel bestellen dus want Bingham is bij ons een roots-held uit de eredivisie!!

De afgelopen maand ben ik twee keer naar The Wood Brothers geweest, de eerste show van de Europese tour in de Oosterpoort in Groningen en de laatste show van de tour, in Lux in Nijmegen.
Nu vind ik, zoals jullie vast al eens gemerkt hebben, The Wood Brothers echt geweldig. Maar ik was ook heel aangenaam verrast door het voorprogramma dat de broers dit jaar hadden meegenomen, Carsie Blanton.

Het jaar is nog maar net over de helft of ik heb m’n jaarlijstje al bijna klaar! Veel mooie albums zijn er al verschenen, zoals deze van Will Hoge. Will Hoge zou een paar jaar geleden nog op Take Root (2008) verschijnen, ware het niet dat z’n motor er voor koos de straat een ferme knuffel te geven, inclusief de bestuuder… inderdaad Will zelf. Geen Take Root dus, maar wel een noodgedwongen herstel volgde. Net als een paar mooie albums, met deze ‘Small town dreams’ als voorlopig hoogtepunt.

 

Afgelopen april stonden Sander en Arnout in de grote zaal van de Nieuwe Kolk, dat was vet kicken want het was echt een weergaloos optreden. Samen met collega’s  Gerrie en Robin hebben we daar even flink van genoten. Van hun optreden afgelopen april in de Oosterpoort te Groningen is deze opname gemaakt.  Deze 13 songs ‘In stereo’ geven mooi weer wat je van een avondje Tangarine kunt verwachten, twee rasechte muzikanten die feilloos op elkaar ingespeeld zijn en twee stemmen die bijna als één combineren.