Filters

CD van de week

De vorige albums van Taneytown waren op de een of andere manier niet bij me binnen gekomen. Maar “Ashes To The Wind” bonkt hard op de voordeur van mijn muzikale hart, dan moet je open doen! Wat een heerlijk uptempo maar ook slepend americana album.

Deze week een dubbel-cd van The New Shining. Dit album bestaat uit een akoestische kant (Stripped) en een rock kant (Full circle). Deze week aandacht voor de Stripped kant, volgende week de andere. Redelijk uniek in deze rubriek!

In 2007 kwam er een album uit dat ons best verkochte Americana album werd van de laatste 12 jaar, Mescalito. Een album dat in elke porie van m’n lichaam is genesteld. Ik zag hem toen live en sprak hem na afloop in Paradiso.. en dat vergeet je nooit meer.
Er volgden nog 2 albums en weer gingen we naar z’n concerten. Maar zo’n debuut als Mescalito is moeilijk te evenaren.

Ben Poole trekt graag z’n baantjes door de blues maar trekt regelmatig een mooie soul(-dame) zijn muzikale bad in. Let’s Go Upstairs is niet zomaar als titel gekozen…!

Soms heb je van die albums die stillekes aan je oren veroveren. Digger Barnes, inderdaad vernoemt naar iemand uit de tv-serie Dallas, is een bijzonder aangename verrassing. Als we dit album draaien is er steeds weer de reactie van “Wie is dit?”
Het inspireerde mij tot onderstaande recensie.

Als je met het eerste nummer van je album de aandacht van de luisteraar weet te vangen, weet je dat je goed bezig bent. Echt een nummer waarvoor je elk gesprek afbreekt om er achter te komen… wie is dit? Phantom Limb dus, een Engelse band die je met hun country-soul-blues wellicht eerder uit een dorpje uit de USA zou verwachten.

Onlangs was Edwin Jongedijk, zanger van Taneytown, nog live te zien bij de cd-afdeling en promootte hij z’n soloalbum die zingt hij in het Gronings. Ik heb echt ongelooflijk genoten, wat een pure muzikant! Je hebt wel lef om dit ook in je moerstaal te doen, wat het Gronings is compact en best direct.

Eind 2012 kwamen er te veel mooie albums tegelijk uit. Één daarvan was van Martyn Joseph, die mij aangenaam verraste met zijn 18e (!!) studioalbum. Martyn Joseph is een storyteller die je oren vangt met de muzikale omlijsting van zijn prachtige songs. Die lijken zo uit een songbook van John Mayer of Bruce Springsteen te zijn weg gelopen.

Eindelijk weer eens nieuw werk van Andi Almqvist. Ik begon me al een beetje zorgen te maken.
Andi Almqvist heeft wel een speciale plek in mijn muzikale hart. Hij heeft zo’n heerlijke stem waar melancholie en spijt in één lettergreep gevangen zitten, bijvoorbeeld in ‘Wormwood’ en ‘In the Land of Slumber.’ Bovendien weet hij z’n piano weer prachtig te beroeren met z’n gemoed als leidraad. Luister maar eens naar het ontroerende ‘Pornography.’

Heerlijk zo’n artiest die de muzikale hokjes een ferme schop onder hun hol geeft.
Gary Clark Jr., de Texas blues-man gaat dit jaar brokken maken en dat is zeker geen grootspraak. De blues, DE gitaar, een heerlijke stem en een open mind zijn de hoofd-ingrediënten van zijn muziek. Bovendien heeft de beste man ook een voorliefde voor smeuïg scheurende soul en houdt ook nog van hiphop vibe. Gaan er al alarmbellen bij je rinkelen?