Megadeth - Megadeth

Toen Megadeth vorig jaar hun nieuwe album aankondigde, werd er in interviews en promotie-uitingen veel gesproken over ouder worden, gezondheid en de vraag hoelang de band nog actief zal blijven. Hoewel er nergens officieel is bevestigd dat dit hun laatste album zou zijn, voelde de communicatie rondom deze release voor mij wel alsof we richting een afsluitende fase van de band bewegen. Dat zette mij — en ongetwijfeld veel andere fans — aan het denken.

De manier waarop het album werd gepresenteerd voelde voor mij echter niet helemaal passend bij de status van Megadeth. In de promotievideo’s en muziekclips is duidelijk te zien dat er gebruik is gemaakt van AI-gegenereerde beelden, met name rondom mascotte Vic Rattlehead. Hoewel dit visueel misschien modern oogt, werkt het voor mij juist averechts. Het voelt afstandelijk en mist de ziel en menselijkheid die zo sterk verbonden zijn aan de band. Voor een groep met zo’n rijke geschiedenis en iconische visuele identiteit vind ik dit een gemiste kans, en dat is dan ook een duidelijke kritiek die ik Megadeth meegeef.

Inmiddels zijn we een paar maanden verder en zijn er meerdere clips en teasers verschenen om het album te promoten. Ik heb het album nu meerdere keren beluisterd en kan zeggen dat het zeker niet tegenvalt.

Het album opent met Tipping Point, een krachtig nummer dat begint met een heerlijke gitaarintro. Meteen is die herkenbare Megadeth-sound aanwezig, met een tempo dat er lekker in schiet. Een ouderwetse thrash-vibe zonder geforceerd te klinken. De vocalen van Dave Mustaine zijn hier goed te doen, zeker als je bedenkt dat hij enkele jaren geleden een keeloperatie onderging vanwege keelkanker. Tipping Point maakt direct een sterke eerste indruk.

Tipping Point

https://youtu.be/ECXg-a7XZQI?si=RB54xnJCbDs0O0PF

Daarna volgt het punkachtige I Don’t Care, een geinig en energiek nummer. Er gingen eerder verhalen rond dat Megadeth aanvankelijk een punkcover wilde opnemen, maar dat Dave Mustaine uiteindelijk besloot zelf een nummer te schrijven. Bij de eerste luisterbeurt was ik nog niet meteen overtuigd, maar het is absoluut een nummer dat blijft hangen — een echte oorwurm.

Hey God is een track die zo van het album Youthanasia had kunnen komen. Sterker nog: het hele album ademt een duidelijke 90’s-Megadeth-vibe. Soms hoor ik invloeden van Rust in Peace (nog altijd mijn absolute favoriete Megadeth-plaat), dan weer meer van Youthanasia.

Wat daarbij opvalt, is de prominente rol van gitarist Teemu Mäntysaari (bekend van Wintersun). Hij neemt veel leadpartijen voor zijn rekening, iets wat Dave Mustaine in het verleden zelf ook vaker deed. Teemu’s speelstijl draagt sterk bij aan die 90’s-sfeer en doet regelmatig denken aan voormalig Megadeth-gitarist Marty Friedman, die van 1990 tot 1999 deel uitmaakte van de band (Megadave — correctie: Megadeth).

Het baswerk van James LoMenzo is zoals we van hem gewend zijn: strak, vol en ondersteunend. Over het drumwerk van Dirk Verbeuren valt muzikaal weinig te klagen, al klinkt het in de mix soms wat vlak naar mijn smaak.

Let There Be Shred is zonder twijfel één van de sterkere nummers op de plaat, samen met Puppet Parade en opener Tipping Point.

Another Bad Day voelt voor mij wat minder sterk aan. Dave’s vocalen weten me hier niet echt te raken, waardoor het nummer als een soort filler aanvoelt. Met Made to Kill trekt het album zich weer vlot omhoog: het tempo gaat omhoog en tekstueel horen we weer de maatschappijkritische thema’s die zo kenmerkend zijn voor Megadeth — oorlog, macht en verwoesting.

De ‘slow-stomping’ Obey the Call is een nummer dat bij de eerste luisterbeurten wat langs me heen ging. Tekstueel vormt het een mooi vervolg op Made to Kill, maar zodra het refrein inzet, verlies ik mijn aandacht. Muzikaal blijft het echter sterk, vooral wanneer de solo losbarst.

I Am War klinkt dan weer erg lekker, met een tempo dat voelt alsof het steeds verder wordt opgeschroefd. Dave’s stem klinkt hier hoorbaar vermoeid en op sommige momenten zelfs pijnlijk. Zinnen als “I am hurt and pain, I am misery” krijgen daardoor een extra lading — niet alleen inhoudelijk, maar ook door de hoorbare slijtage in zijn stem.

The Last Note

https://youtu.be/nkYfQFoWKBY?si=vTf2W_GZQU_h5Ji-

De afsluiter The Last Note is misschien wel het mooiste nummer van het album. De spreekachtige intro van Dave, de subtiele Metallica-referentie “Starts to fade to black”, de opbouw en het tempo: alles voelt doordacht. De akoestische gitaarsolo die overgaat in een elektrische solo maakt het geheel compleet. Het nummer klinkt als een terugblik op de carrière van Dave Mustaine.

“Make this last note never die.”

Het nummer eindigt met een rustige gitaaroutro en indrukwekkende woorden van Dave:

They gave me gold

They gave me a name

But every deal Was signed in blood and flames

So here’s my last will

My final testament, my sneer

I came, I ruled

Now I disappear

Een prachtige afsluiter.

In de thematiek en teksten wordt hier en daar ook verwezen naar Dave’s verleden, waaronder zijn beladen geschiedenis met Metallica. Mustaine maakte in de vroege jaren deel uit van Metallica, werd eruit gezet en richtte vervolgens Megadeth op. Jarenlang was er sprake van rivaliteit tussen beide bands en hun fans — een Stones of Beatles-achtige discussie. Inmiddels is die ruzie al lang bijgelegd en overheerst wederzijds respect. De verwijzingen voelen dan ook vooral als een ode, mede aan Cliff Burton, die in 1986 veel te jong om het leven kwam bij een busongeluk tijdens een tournee in Zweden.

Alles bij elkaar genomen is dit nieuwe Megadeth-album een sterke en waardige toevoeging aan hun oeuvre. Of het nu hun laatste album is of niet — dat blijft voorlopig speculatie — het voelt in ieder geval als een plaat waarop de band terugkijkt op het verleden, zonder zichzelf volledig vast te zetten in nostalgie. Hopelijk blijft Megadeth nog enkele jaren actief op het podium.

In juni staan ze in Maastricht op South of Heaven, dat tegelijkertijd plaatsvindt met Pitfest in Emmen (waar ik dit jaar voor het eerst bij ben). Het allermooiste zou zijn als Megadeth ook nog een paar keer in 013 Tilburg zou spelen, waar ik ze in 2024 heb mogen zien. Wat een feest was dat.

Erik Hof