Filters

CD van de week

Shadows in the sunset cover

Helaas moet ik toegeven dat ik wat laat ben met het ontdekken van deze troubadour. Jack Klatt stopte met zijn studie en is het afgelopen decennium als vagebond rondgereisd door Amerika, elke dag spelend voor zijn volgende maaltijd. Gedurende die jaren ontwikkelde hij zijn muzikale kwaliteiten. Hij leerde het spelen van de Country, Blues, Folk en Ragtime. Hij leerde fingerpicking als de beste, en het belangrijkst van alles, hij leerde sterke liedjes schrijven. 

In de koudste week van het jaar kwam het nieuwe album van Daniël Lohues ‘Vlier’ uit. Een dubbel-lp die op één cd past. De opnames maakte hij samen met een handjevol muzikale vrienden (Bram Hakkens, Reyer Zwart, Bernard Gepken en Bart Wagemakers) wat leidt tot een iets andere muzikale chemie. Wat blijft zijn die toffe liedjes. De theatertoer is inmiddels weer in volle gang (mijn vrouw en ik gaan naar Hoogeveen binnenkort) en dat zal ie wel weer allennig doen. In het najaar volgt dan een tour met band!

Als de ene helft van het duo ‘Sundy Best’ maakte Nicholas Jamerson al verscheidene albums en toerde hij door Amerika en Canada. Nu maakt hij ook z’n solodebuut, en wat voor één! Liefhebbers van Jason Isbell en Ryan Adams opgelet: there’s a new kid in town.

Marlene Bakker is een Groningse zangeres die in de streektaal zingt. Op vrijdag 9 februari, de officiële dag van release van haar debuutalbum, gaf ze een instore bij ons samen met allround-snarenman Bernard Gepken. Ik vroeg haar wat  ‘Raif’ betekent. Gereedschap.

Deze, tot voor kort mij onbekende Canadees, weet me al een paar weken aangenaam te verrassen met dit toffe americana album. Ergens in oktober was de stille release, maar gelukkig spoelde dit album als klantenbestelling in januari op onze muzikale kust aan. Beginnend met een robuuste uitbrander ‘Sometimes you’ve got to do bad things to do good’, klinkt hij qua stem als Andi Almqvist: rauw maar lekker.

Voor de derde keer op rij delen Beth Hart en Joe Bonamassa de studio om muzikaal de degens te kruisen, met een bak zwarte koffie. Die mooie, rauwe, robuuste stem tegenover de gitaar van de blues-rock geweldenaar, Bonamassa. Dit jaar één van de grote namen op het Holland International Blues Festival op zaterdag 9 juni. Ze nemen een soulvolle duik in 10 songs die we kennen van o.a. Etta James, Ray Charles, Ella Fitzgerald, Peggy Lee en Lucinda Williams, om maar eens wat namen te noemen.
 

Het legioen van singer-songwriters is onuitputtelijk, wekelijks struikelen we bij ons op de cd-afdeling over de hoeveelheid cd’s die binnenkomen. Tijdens het beluisteren van al die albums worden we met enige regelmaat van de sokken geblazen. Vrijdag 1 september was het weer eens ouderwets raak, met Chris Blevins! Ik kende hem niet, maar z’n debuutalbum komt uit op het Horton Records label en daarvoor spitsen we graag de oren. Dus die cd snel in de speler en over de luidsprekers ermee.
 

Ik kende ze nog niet zo goed toen hun vorige album ‘Lost in a dream’ bovenaan zo’n beetje alle jaarlijstjes van 2014 in de muziekbladen eindigde. In ons klantenoverzicht van dat jaar stond ie zelfs op #3. Met dit vierde album stond er dus wel wat op het spel voor Adam Granduciel en z’n mannen. Toch zal hij weinig druk hebben ervaren, z’n band The War on Drugs kreeg meer tijd, een luxere studio en uiteraard de vrijheid om hún muziek te maken.

In de beginjaren ‘90 maakten we in Nederland kennis met de Canadese zanger Roch Voisine. Net als Céline Dion excelleerde hij in de Frans- en Engelstalige albums. Met ‘Hèlene’ en ‘On the outside’ scoorde hij een paar bescheiden hitjes in ons land. Met die prachtige stem en pure pop wist hij op mij een blijvende indruk te maken. In 1997 gaf ik m’n vrouw het album ‘Kissing rain’ cadeau, een album dat zonder verdere promotie werd uitgebracht in ons land.
 

Altijd weer fijn om met een album van Will Hoge je oren bij de les te houden. Deze roots-zanger stond al eens op het programma van het Take Root festival in 2008 toen een motorongeluk roet in het festival gooide. Ik had hem toen in mei nog in Bitterzoet Amsterdam gezien en had me flink op het Take Root optreden verheugd. Hopelijk volgt er nog eens een herkansing voor Groningen want ook dit nieuwe album van Will Hoge is daarvoor een regelrechte wildcard!